Dünyada iklim bir garip olmuşken bazı bölgelerde kuraklık ve bazı yerlerde sel ile haberler almak pek şaşırtıcı olmuyor. Bir yandan sıcaklar abarttı gidiyor ve topraklar kuruyorken. Diğer yandan ise seller o kadar yoğun yaşanıyor ki altındaki toprağıda alıyor götürüyor. Ama düşündüğümüz gibi değil dağları ve ovaları tarıyor geçiyor. Geçen günlerde Çin’de meydana gelen torak kaymasında ne yol kalıyor ne köprüler kalıyor. Toprak kayması gerçekleşirken tam o sırada köprüden fotoğraftaki kamyonet geçiyormuş. O sırada yıkılmaya başlayan köprüde şansız şöförler varken şanslı olarak bu kamyonetin dengede kalması şöförünü santimler ile hayata bağlamış olduğunu gösteriyor. Keşke o doğa olayında herkes o kamyon şöförü kadar şanslı olabilseymiş.

Geçen gün bir televizyon programında bir asya ülkesinden restoran tanıtımı yapıyorlardı. Tanıtım olarak ülkenin en lüks lokantasını gösteriyorlardı. Bu lokantanın içerisinde bir bölüm vardı ki canlı hayvan pazarı gibi. Görüntüleri çekerken bizim Türk kameraman kamerayı titretiyordu. Gerçekten de öyleydi. Çünkü bu satılan hayvanlar o sırada yapılan yemeklerin malzemesini oluşturuyordu. Canlı canlı suda yüzen böceklerden tutun ki bunların rengi yeşil, yılanlar ki bunlar su yılanı ve kara yılanı olarak iki farklı bölmede satılıyor, kaplumbağalar, kurbağalar, bilemediğimiz değişik solucan görünümlü yaratıklar ve zehirli balıklar. En lüks restoranda bu tarz malzemeler kullanılarak yemek yeniliyorsa acaba pazarda nasıl satılıyordur bu ürünler dediğim zaman hemen bu fotoğrafı buldum.

Buna bir şekilde cesaretin göstergesi diyorlarmış. İlkokuldaki çocukların bu cesaret göstergesini anneler ve babalar inanılmaz birşekilde onaylıyorlar. Hatta onların bu gösteriyi yapmaları için heveslendirdiği söyleniyor. Tabii bunun bir gelenek olduğunu düşünürseniz eğer içiniz ürperir. Bu fotoğrafı başlıksız bir web sitesinden bulmuş olsak yazık çocuklara eziyet çektiriliyor işkence yapılıyor derdik. Halbuki bu bir cesaret göstergesi eğitimiymiş. Motorsikletin üzerindeki öğretmen ise ayrı bir gurur içerisinde.

Venedik bienalinde sergilenen bu vhs kulesi çok görkemli bir görüntü sağlıyor. Merakla bakan insanları şaşırtacak kadar fazla vhs olduğunu söylemek isterim. Herkes bir tahminde bulunsun acaba kaç adet vhs vardır orada? Bence kimse ne kadar çok olduğunu tahmin edemez. Tam tamına 195.774 vhs kaseti orada mevcut. Bu sayıdaki vhsleri izlemeye kalksanız tam 66 yıl geçmesi gerekiyor ki aslında temsil edilmek istenen bu. Yani bu kuleye baktığınızda 66 yıl yaşamış bir insanı temsil ediyor.

Yazar Demirtaş Ceyhun, 1934 yılında, Adana’da doğmuştu. 1959 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Güzel Sanatlar Akademisi Mimarlık Bölümünü bitirip, bir süre mimar olarak Ankara’da çalışan Ceyhun, İstanbul’a gelerek, kitapevi yönetti.

Daha sonra, tekrar mesleğine dönen Ceyhun, danışmanlığını yürüttüğü TÜYAP Fuarcılık’ın ardından kendi yayınevini kurarak toplumsal gerçeklerimizin irdelenmesine yönelen eserler verdi.

Genelde toplumsal konuların irdelenmesine yönelen eserler veren Ceyhun’un ilk hikayeleri 1955 yılında Yeni Ufuklar dergisinde yayınlanmaya başlandı. Yazarlığının ilk döneminde kişisel sorunlar üzerine eserler veren Ceyhun’un konulara bakış açısı, cinsel ve ruhsal sorunlara getirdiği farklı yaklaşımlar dikkati çekti. Ancak yazarın günümüzde kitlelerce tanınması, daha sonraları çağdaş içeriği ağır basan, toplumsal gerçeklerin kökenlerine yönelen inceleme eserleri ile oldu.

Asya adlı romanıyla 1970 TRT Ödülü’nü, Çamasan ile 1973 Sait Faik Hikaye Armağanı’nı, Apartman’la da Türk Dil Kurumu Hikaye Ödülü’nü (1975) kazandı.

San Fransico’lu Adres Amadar okyanusun kıyısında ömrü çok kısa olan kum üzerinde şekiller oluşturarak meydana getirilen bir  sanat ile uğraşıyor. Okyanus’un yükselmesiyle birlikte saatlerce uğraşı suların altında kalıyor fakat hiçbir şekilde bundan vazgeçmiyorlar ve yeni eserler meydana getiriyorlar. Bu işe başlamadan ayın konumunu tespit ediyorlar. Dolunay veya yeni ay evrelerinde çalışmaya başlıyorlar. Çünkü bu evrelerde okyanus seviyesi en alt seviyeye gerilemiş oluyormuş.

Heralde araba’nın sahibi yolda kazı çalışması yapılacağını biliyordu fakat çalışan işçiler en azından çekici çağırabilirdi. En azından bir uyarı tabelası vardır diye düşünürken aşağıdaki fotoğrafın meydana gelmesini sağlayan çalışanlar illaki tabela bile koymamıştır. Arabaya zarar gelmemesi ise ayrı bir başarı. Görülmeye değer komik bir olay fakat başıma gelse bu kadar komik olduğunu düşünür müydüm acaba? Sonuç olarak yapılan iş asfalt döşeniyor ve araba tekrar yoluna devam ediyor ama bir kaç gün sonra.